Brave adventurers of the new world, welcome! To define this land is impossible, for what we seek here is not yet known. To explore beyond the borders of time is our ultimate goal. We walk close to the edge of the present — watching and reflecting on what each breath brings. Here is where you will find our accounting. Please, excuse us for any lack of delicacy, for the only truth we know and report is our own.
Imagino uns floquinhos de neve caindo sobre a terra em um dia frio E nós dois aqui dentro de casa, se amando bem gostoso
Aquele sentimento vibrante de amor latente, que regula tudo que há de diferente entre nós dois E aquele ar frio e puro entrando nas narinas, enchendo os nossos pulmões com calma, nutrindo a nossa alma
Toda aquela força que nos enriquece, transformando vida em luz, anulando tudo que nos enlouquece
Você fechando os olhos devagar, com cristais de lágrimas que entorpecem Em cada parte do seu corpo uma alegria de viver, em cada nota um desejo de ser bem melhor e com prazer Um desejo de estar aonde sempre esteve. Uma preguiça, uma paz interior Um abraço carinhoso; aquele sentimento de ter algo pra chamar de meu, seu e nosso, até que enfim, tudo se torna único, e nós nos amando. E de novo eu enlouqueço. Tudo flui, como se nada nessa vida fosse escasso, nos amamos sem compasso.
Sem fim, sem recomeço. O sentimento de amor, puro e pelo avesso.
Parado fico, e a vontade incessante de continuar em seu espaço é o início, o fim, um recomeço.
Ah, innocentes sumus, non— non propter ea quae facimus,
non propter cicatrices quas relinquimus.
Problema, mea cara,
est vacuitas quam serimus,
itaque ex falso fonte bibimus
dum terra metit quod nobis opus est.
Numquam de serendo cogitamus, non… solum ut postea metemus.
Omnia quae tangimus in plastica vertuntur,
omnia quae gustamus fiunt addictiva,
interdum venenum,
semper illum pulsum, illum impulsum persequentes,
qui mundum ad voluntatem nostram flectit.
Oh, occidemus, destruimus,
sola voluptate supervivimus,
sine interrogatione, sine cessatione,
sine audacia interrogandi.
Cyclus sine fine vertitur, speciebus perguntur, dum nosmetipsos laedimus et mundum:
Flumina veneno suffocantur, insecta mordent quasi culpa, animalia evanescunt, currus moveri desinunt, faunam obliviscimur, floram obliviscimur, umbilicos nostros intuemur, problema post problema, vacuitatem vorticosam.
Rogamus, damus, humanitati adhaeremus, responsa precamur quae nihil nos docent, heu, nihil nos docent.
Venenis medicamenta, quae appellantur, fabricamus, vulnera curantes quae nata sunt ex implacabilibus machinis industriae.
Producendi causa consumentes, consumentes propter consumptionem, nihil domantes, nihil dominantes, in circulo destructivo capti.
Parvus est noster spatium, heu, tamen illusiones persequimur, fames nos velut tempestas agit, cupiditas velut ferrum premit.
Non sumus infiniti — iuvenes sumus, pulsamus, ardimus, dolemus.
Nec malum est, non, donum est, crudum et tonitruans, pulsus sub costis tuis, vibratio terrae in omni spiritu.
Sere antequam scribas, crea antequam cor tangas, vive antequam narres.
Vive antequam dicas, senti antequam loquaris, ama antequam moriaris, move antequam quiescas.
Omnia quae destruimus renasci possunt, mea cara.
Omnis flumen, omnis arbor, omnis pulsus— adhuc ea tangere possumus, adhuc ea sentire possumus, adhuc ea nostra facere possumus.
Itaque in terram perge, in ignem perge, in pectus tuum perge, percute, percute, percute… donec mundus meminerit quomodo verberare, quomodo vivere, quomodo fortiter sentire.